.:Bitchfit Auntie,,Bitchy Sugarmama of KJJ:.

--------------------------------------------

Eastreet Party

วันนี้ไปงานรวบรวมสุดยอดเอเชียนมิวสิคของแชนแนลวีมา แต่ว่า กูเฟลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล!!! เพราะอะรายยยยย เพราะว่ามันไม่มีอะไรเท่าไหร่เล๊ย ทั้งๆที่กูคาดหวัง (แถมโทรติดก็ยาก แม่งกว่าจะได้บัตร แล้วยังต้องโทรให้เพื่อนอีก) พอเอาเข้าจริง งานแม่งก็เริ่มช้า แถมของแจกก็นิดเดียว แถมกูไม่ได้โดนจับฉลากได้เล่นเกม ก็เลยต้องนั่งดูเฉยๆ แถมชะนีเด็กก็เยอะ กรี๊ดกันจนแก้วหูกูแทบเสื่อม ที่บอกว่าจะพรีเมียร์เอ็มวีของดงบัง ที่แท้แม่งก็แค่ Always there ที่กูดูมาหลายล้านรอบละ ที่ถูกใจอยู่ไม่กี่อย่าง คือ มันจัดในโรงหนัง จอใหญ่ดี (แต่ว่า สีแม่งซีดเหอะ เวร)แล้วก็ตอนคลิป WaT เท็ปเปแม่งน่ารัก(แต่เสือกไม่แปล ดูไม่ค่อยรู้เรื่องเหอะ เวร ตกลงพูดไรกันคะ?) แล้วก็ตอนคลิป sj ถูกใจมากมาย แต่ชะนีเด็กกรี๊ดกันจนรำคาญแก้วหูว่ะ

สาธยายแบบยาว

งานบอกว่าจะเริ่ม 11 โมง กูไปถึงนั่นสิบโมงกว่าๆ เดินเล่นไปเรื่อย พอใกล้ 11 โมงก็ขึ้นไปรอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ เฮ้ยยยยย มันนานไปแลวนะเว่ย สาดดดดด จนถึงเที่ยงนิดๆแหละมั๊ง ถึงจะให้ไปลงชื่อได้แล้วก็รอ รอ รอ รอ รอรอ รอ รอ รอ รอ จนกว่าทุกคนจะลงชื่อเสร็จ ทุกอย่างจะพร้อม กว่าจะได้เข้างานจริง ก็ประมาณเกือบบ่าย

เข้าไปในโรงหนังแม่งก็รอ รอ รอ รอ รอรอ รอ รอ รอ อีก ไม่รู้จะให้รออะไรกันนักหนา เสร็จ รอไปซักพัก พิตต้าก็มาเปิดงาน

เริ่มด้วย mv เพลงใหม่ของพี่หวัง(ลี่หม) ซึ่งมีแฟนๆพี่หวังอยู่น้อยเกินคาดอ่ะ เสียงกรี๊ดแผ่วเบาเชอออ เสร้จก็เล่นเกมแจกของพี่หวัง แล้ก็เกมเจย์ โชว มั๊ง จำไม่ได้ เป็นช่วงที่เงียบกริ๊บเชียวล่ะ เสียเวลาไปพอควร

เสร็จ ต่อด้วย คลิปของ WaT บุกห้องนอน น่ารักโคตร วายกันกระจายยยยย(ดีเชียวววว แต่อย่างที่บอกไป มันไม่แปล ฟังไม่รู้เรื่อง) จบแล้วก็เล่นเกม จำไมได้ว่าเกมไรของใคร อูทาดะ กะอาราชิรึป่าว? แต่รู้สึกจะเงียบกริ๊บพอๆกับช่วงแรกอ่ะแหละ

จนกระทั่ง premier mv ของดงบังกูได้ดีใจขึ้นมาหน่อย ถึงจะเปนเพลงที่เคยดูแล้ว แต่ก็เอาเหอะ ได้ดูแจจุงในจอยักษ์ เต็มตา ก็โอเค๊ แล้วก็ถึงช่วงเล่นเกมแจกของดองบัง โอ๊ย แม่งสุ่มจับชื่อคนขึ้นมาตั้ง 10 คน แม่งไม่มีกู แล้วจะให้กูทำไง กูก็เซ็งสิคะ แล้วเกมก็ปัญญาอ่อนมากๆ ไม่ต้องใช้สมองเหี้ยไรเลย เริ่มจาก ตอนแรก เล่นเหมือนเก้าอี้ดนตรี ตอนเพลงจบ โปสเตอร์ไปตกอยู่ที่ใครคนนั้นออก แค่เนี๊ยะ แล้วคัดเหลือ 5 คน แล้วก็ให้เต้นกัน ใครได้เสียงกรี๊ดมากสุด 3 คนก็เอารางวัลไป แล้วเด็กที่ได้เสีงกรี๊ดมาสุด คือมันมากันเปนกลุ่มใหญ่ แล้วมัน 3 คนเปนเพื่อนกัน มันก็เต้นขำสิ ก็เลยได้เสียงกรี๊ดไปเยอะ เอาของไปเฉยเลย ทั้งๆที่มันเปนแฟนของเอสเจอ่ะ กูเซงงงงงงงงมากกกกกมายยยยยยย แถมตอนนี้ก็เสียวเลาโคตรพ่อ แล้วเพื่อนกูก็ดันกลับไปก่อน(ไปเรียน) ปล่อยกูไว้คนเดียว กูไม่ได้โกรธหรอก แถมกูยังรู้สึกผิดเ หมือนว่าลากมันมาเสียเวลาด้วยซะงั้นแต่กูก็แอบเคืองอยู่ เอาเหอะ

จบเกมดงบัง ก็ต่อด้วยคลิปเอสเจในเมืองไทย ถูกใจสุดๆๆๆๆๆๆ ตามไปทุกที่ น่ารักมากกกกกกโดยเฉพาะพี่โฮสต์ สุดๆ หลงไม่ไหวละ แต่คนกรี๊ดยังไม่มาก ต้องซีวอน คิบอม อีทึก เนี่ยแหละ 3 คนนี้ ชะนีเด็กกรี๊ดกันจนแทบเสียสติเหอะ กูเลยนั่งแก่กรี๊ดพี่โฮสต์อยู่คนเดียว (เพื่อเหี้ยอารายวะ กลัวแพ้เด็กมั๊ง)ดูแล้วแบ่บ เสียดาย กูไมได้เอาไรไปอัดเก็บไว้ พี่โฮสต์น่ารักจริงๆ น่ารักทุกคนเลย อ๊ากกกกกก หลงงงงงง

แล้วก็เล่นเกม สุ่มจับออกไป 12 คน ไม่โดนกู กูเซ็งอีกละ แถมอันนี้ แค่คนเดียวด้วยนะ ที่จะได้รางวัล คือโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นต์ กะซีดีด้วยมั๊ง แม่งสุดๆอ่ะ แต่เกมเสียเวลามาก ตอนแรกแบ่งเปน 2 กลุ่ม กลุ่มละ6 คน แล้วแข่งกันถาม-ตอบคำถามเกี่ยวกะ sj กลุ่มไหนชนะ ในกลุ่มก็มาเล่นเกมต่อ ขี้เกียจพูดละ สรุป น้องคนทีได้ไป เปนคนที่ลงชื่อเข้างานก่อนกูว่ะ แม่ง โชคดีจริงๆ

เสร็จ จำไม่ได้ ไม่รู้แจกไรอีกป่าว แล้วก็เปิดเอ็มวีของ kat-tun ก็โอเคอ่ะ แต่กูเริ่มเซ็งละ เพราะมันบ่าย 2 จะครึ่งละงะ ม็อบใกล้มาละ แต่เอ็มวีก็เท่ดี แต่ไม่ได้ยินเพลงเลย ได้ยินแต่เสียงเด็กกรี๊ด อีข้างหลังกุนี่เปนไรมากมายรึป่าวไม่รู้ ร้องเรียกชื่อทุกคนในวง บ้าป่าว มึงร้องแล้วเค้าจะได้ยินรึคะ ก็ไม่ อ่ะต่อ เอ็มวีนี้จินหล่อมาก เมะก็โอเค ถ้าเปนเมื่อก่อน สมัยซัก 3-4 ปีที่แล้ว กูคงตายอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้กูเลิกชอบมันแล้วน่ะ ขอโทษด้วยนะจินเมะ

แล้วก็จบไป จบงาน ปล่อยกลับ แต่ทุกคนที่มางานจะได้โปสเตอร์ของ พี่หวัง เจย์โจว แล้วก็wat กลับไป ซึ่งกูอยากได้ของ wat อ่ะ อย่างน้อย เท็ปเปกะเอจิก็โคตรน่ารัก แต่ว่า ชะนีเด็กไปรุมออกันตรงประตูทางออกมากมาย กูเลยขี้เกียจรอ ออกมาก่อน ตอนแรกที่ว่าจะเก็บโปสเตอร์ไปฝากเพื่อนฝูงก็เลยไม่เอาละ แล้วแม้แต่ของ wat กูก็ไม่เอา แม่งเบื่อขึ้นมาเฉยๆ งานเลิกบ่าย 2 ครึ่ง งานจริงๆแม่งสั้นมาก แต่เสียเวลารอ สรุป มางานนี้กูไมได้อะไรเลย นอกจาก เสียเวลา และอาการแสบแก้วหู

บันทึกรักสัปดาห์หนังสือ

หลังจากเซ็งๆกะงานอีสตรีท ก็เลยว่าจะไปงานหนังสือเล่นๆ เดินชิวคนเดียว แล้วพอดีเพื่อนมันหนีฝึกงาน ก็เลยว่าจะไปเดินกะมัน ระหว่างจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าชิดลมออกจาก egv metropolis เจอม๊อบด้วย เสียดายไม่ได้ไปร่วมด้วย แต่พอดีมีป้าคนนึงแจกผ้าคาดหัวกู้ชาติสีดำ กะธง(ที่ใช้โบก)เลยเดินเข้าไปขอผ้าคาดหัวมาอันนึง เท่โคตร สีดำด้วย ชอบมากฮ่าๆ

ไปถึงงานหนังสือ แม่งบ่าย 3หลังจากข้าวเช้าตอน8โมง ยังไม่มีไรตกถึงท้อง เลยไปซื้อของที่เซเว่นกิน เสียเวลาไปอีก พอแดกเสร็จ ถึงได้เข้าไปในเพลนารี่ ฮอลล์ และที่นี่แหละ ที่รักกูเกิด

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้วกูมาเดินงานสัปดาห์หนังสือกะเพื่อน แล้วก็ปิ๊งรักพ่อหนุ่มคนขายหนังสือ ที่บูธหนังสืออินเตอร์บูธนึงในฮอลล์เข้าอย่างจัง (โซน J แต่ขอสงวนนามสนพ.)หน้าเค้าเกาหลีมากๆ ละม้ายเซเว่นเลยทีเดียว กูกรี๊ดเลย เดินผ่านบูธเค้าตลอดเวลา มารยาเข้าไปดูหนังสือในบูธเค้าด้วย แต่แม่งเปนหนังสือนอก แพงค่ะ ไม่ซื้อ ตลอดเวลา2-3 วันที่ไปแรดที่งานหนังสือ ก็จะแวะผ่านบูธเค้าตลอด วันละหลายรอบด้วย เค้าก็เห็นกูด้อมๆมองอ่ะแหละแต่ก็ไมได้อะไร กูจะให้เพื่อนเข้าไปถามชื่อ ถามไรให้ไรเงี๊ยะ แต่เพื่อนไม่กล้า และกูก็ป๊อด สรุป ก็นกแดกกันไป ไม่ได้อะไร

1 ปีให้หลัง กูรอคอยงานหนังสือสุดๆเลย เพราะเมื่องานช่วงเดือนตุลา กูเช็คดู บูธเค้าไม่มาจัด พอ1ปีเวียนมาบรรจบ กูเลยเฝ้าขอ ขอให้บูธเค้ามาจัดอีกเห๊อะ แล้วกูก็ลองๆเข้าไปเช็คดูในเว็บ ปรากฎว่า มาว่ะ กรี๊ดกร๊าด กูดีใจอ่ะบูธเค้ามา แต่กูไม่แน่ใจว่าเค้าจะมามั๊ย

พอวันนี้ เลยรีบเดินไปตรงโซนที่บูธนี้ตั้งอยู่ ก็ปรากฎว่า เจอค่ะ โอว นั่งหน้าขาวเกาหลีอยู่ในบูธ แต่กูกลับไม่แน่ใจ ว่ามันใช่คนเดิมรึป่าว คือ หน้าก็เกาหลีขาวใสดูดีเหมือนคนเดิมอยู่หรอก แต่ผมสั้น ทำให้ดูไม่เหมือนพี่เว่น กูเลยเริ่มเขว แถมยังมีผู้หญิงหน้าแนวเดียวกัน ยืนอยุ่ด้วย กูเลยคิดขึ้นมาว่า แฟนเค้าป่าวว๊า แล้วก็มีลุงคนนึงยืนอยู่ด้วย สงสัยจะเปนเจ้าของร้านมั๊ง เหมือนว่าปีที่แล้วก็เจอ และกูว่าพ่อหนุ่มคนนี้ต้องเปนลูกเจ้าของหรือไม่ก็หลานแหงๆเลย ไม่งั้นจะมาขายทำไมบ่อยๆทุกปี แต่กูก็ไม่มีเวลาคิดและมองวิเคราะห์มากนักหรอก เพราะไก่จะเริ่มตื่นแล้ว กูเลยรีบเดินออกมา

กูก็เดินไปเรื่อย ซื้อไปเรื่อย เดินกะเพื่อน แล้วก็เดินวนมาจนถึงโซนนั้น กูเลยบอกเพื่อน ว่าให้ไปดูด้วยกัน ก็ทำทีเดินผ่านไป กูก็มองเข้าไป และกูว่า ผู้หญิงคนนั้นอาจเปนน้องสาวเค้าว่ะ เพราะหน้าเหมือนกัน แต่ก็ไม่แน่หรอก เอาเหอะ ก็แอบมองเข้าไปแว่บนึง แล้วเหมือนว่าไก่ตื่นซะละ เค้ารู้ตัวอ่ะ เซงเลยกู อุตส่าห์ทำทีเปนยืนเลือกหนังสือบูธใกล้เคียงแล้วนะ ยังรู้ตัวอีก เลยเดินผ่านไปตรงอื่นแทน

พอจะกลับ เลยบอกเพื่อน เฮ้ย ขอไปดูหน้าเค้าอีกทีเหอะว่ะ กูเลยลุยเดี่ยว เข้าไปเดินในฮอลล์ แล้วก็ทำทีเดินผ่านบูธเค้า (อีกละ มารยาหญิงจริงๆ)เค้าก็ยังนั่งอยู่กะสาวคนนั้น กูเห็นเค้าส่องกระจกดึงผมหงอกหรือไรซักอย่างอยู่ เลยกะว่าแม่งไม่รู้ตัวแน่ๆว่ากูมอง แต่ไม่ทันไร แม่งเสือกรู้ตัว เงยหน้าขึ้นมาซะงั้น กูงี้หลบตาแทบไม่ทัน กูเลยรีบเดินหนี ตามป้าคนนึงไปเลย แม่ง เสียฟอร์ม แอบมองแล้วเค้าดันรู้ตัว เซง แล้วก็กลับบ้าน

เดี๋ยววันหลังไปอีก ไปเหล่หนุ่มอีก แต่ว่า ก็ไม่ได้หวังอะไร อย่างตอนปีที่แล้วอ่ะหวัง อยากได้ๆๆๆๆ คนนี้อยากได้ๆๆๆ อยากคุย อยากรู้จัก ถึงกับจะให้เพื่อนช่วยเข้าไปจิกมาให้ แต่ตอนนี้ กูเฉยๆละ ปลงๆ (กูคิดได้ มีสติมากขึ้น ตั้งแต่ปลงเรื่องเบนซ์นี่ล่ะ กูมีสมองขึ้นเยอะเลย) กูคิดว่า การไปจิกมา ก็ใช่ว่าจะดี ดูแย่อีก แถมเค้าคงไม่ชอบกูอยุ่ดี ไม่เวิร์คอย่างแรง เลยคิดว่า แค่ได้เห็น ได้แทะโลมด้วยสายตา เล็กๆน้อยๆก็พอใจละ ตอนนี้กูไม่คิดหวังอะไรอีกแล้ว เพราะรู้ว่าหวังไปก็เท่านั้นว่ะ (ทำไมถึงจบแบบมืดหม่นแบบนี้ เฮ้อ เศร้า แต่นี่แหละ สัจธรรมกูปลง)