--------------------------------------------------------------

เกิดมาก็ไม่คเยตามศิลปินมาก่อน ถึงจะชอบหลายคน แต่ไม่เคยตาม แต่ทงบังวงนี้ ยอมให้เลย ไม่รู้เปนอะไร คันไม้คันมือ คันตีน อยากตามซะเหลือเกินเหตุการณ์จะเปนยังไง เชิญอ่านเอาเถิดท่าน

วันพฤหัสที่ 15/6/06

วันนี้เป็นวันที่ทงบังชินกิจะมาไทย กรูและเพื่อนสาว และเด็กๆที่รู้จักกันจากทางบอร์ด จึงได้หมายมั่นปั้นมือ ว่าจะไปรับเค้าที่แอร์พอร์ทกัน (แน่นอนว่าโดดเรียนไป เหอๆๆ)นัดเพื่อนสาวไว้ 10 โมง แต่ด้วยความฟิตและแม่บังคับ เลยต้องออกจากบ้านตั้งแต่ไก่โห่ 7 โมง ไปนั่งชิวอยู่โลตัสอ่อนนุช นัดกัน 10 โมง แต่เพื่อนสาวแสนดีมากค่ะ มา 10.30 ซะงั้น ไม่เปนไรค่ะ รีบไปดีกว่า บึ่งรถไฟฟ้าไปลงหมอชิตเวลาประมาณ 11 โมง และต่อรถเมล์ ซึ่งซวยมากค่ะ รถติดเหี้ยๆ ไม่ทราบว่าติดอะไรนักหนา กรูจึงหลับๆตื่นๆเกือบตลอดทาง

แต่แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนเกือบเที่ยง เด็กที่รู้จักกันคนนึงโทรมาส่งข่าวค่ะ (ไซโคมากกว่าล่ะสิ) ว่า "พี่ พี่อยู่ไหนแล้ว นี่ คนเต็มแอร์พอร์ทเลย พี่รีบมาเลยนะ Ter1 ได้ข่าวว่าเครื่องลงบ่ายโมง ชัวร์!!! แต่ตอนนี้มีไฟลท์จากเกาหลีลงมาไฟลท์นึงแล้ว พี่รีบมานะ" ด้วยความนอยแดกค่ะ นั่งกระสับกระส่ายอยู่บนรถเมล์ ใจก็นึกด่าเพื่อนสาวไป ที่นัดแล้วมาช้า

ในที่สุด เดี๊ยนก็ไปถึงแอร์พอร์ทจนได้ ประมาณเที่ยงนิดๆ ดิ่งไปเทอร์ 1 แต่ว่า คนก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่นี่ (น้อยกว่าตอน SJ อีก) แล้วก็หาน้องที่โทรมาส่งข่าวไม่เจอ (มารู้ทีหลังว่า แหม มันไปเกาะรั้วซะในสุด และหน้าสุดทีเดียวเชียว) เดี๊ยนก็เลยเดินหาที่ยืนไปเรื่อย ก็ได้ที่ยืนประมาณแถวที่ 2 จากรั้ว คนยังไม่เยอะ ซักพักใหญ่ๆ คนเริ่มเยอะ พี่สต๊าฟ ก็มาบอกให้นั่งลง จะได้เปนระเบียบ ถ้าเปนระเบียบ ทงบังจะออกมาพบพวกเราโดยดุษฎี อูยยยยย รีบนั่งเลยค่า (แต่มีอีเวรคนนึง นังชบาแก้ว แม่งไม่ยอมนั่งค่ะ อยู่หน้าสุด ตัวก็อ้วน ตูดก็ใหญ่ เหมือนชบาแก้วซะ ไม่ยอมนั่งลง แม่งบังทุกคนเหอะ แล้วยังมีหน้ามาบอกอีกว่า "ไมได้มารับดงบัง" เอาเหอะ แล้วคอยดูต่อละกัน)

อ่ะ ต่อค่ะ ระหว่างรอก็เริ่มมีสื่อจากช่องต่างๆมาถ่าย แหม แพนเดี๊ยนกันถ้วนหน้าเชียะ ก็ดันอยู่ซะแถวเกือบหน้าเลยไง ไปเปิดทีวีดูอาจจะเห็นหน้าเดี๊ยนแว๊บๆ หุๆๆ แต่เพื่อนสาวแรงกว่าค่ะ เจโซนมาขอสัมภาษณ์ (ซึ่งจริงๆเพื่อนสาวน่ะ ไม่ใช่แฟนพันธ์แท้ทงบังหรอก แต่อารมณ์ว่าอยากออกทีวี เลยไปให้สัมภาษณ์) เออ ช่างเหอะ ก็รอ ๆๆๆๆๆ พี่สต๊าฟก็บังคับให้พวกกูร้องเพลง hug อยู่นั่นแหละ แล้วก็กำชับให้ทุกคนอยู่ในระเบียบ (อ่ะน่า กูรู้แล้วน่า)

และแล้ว เวลาที่รอคอยก็มาถึง ตอน 13.05 ไฟลท์ TG 659 การบินไทย จากโซล ก็ลงมาถึงประเทศไทย แล้วก็เริ่มมีพวกคนเกาหลีเดินออกมา ทั้งคนธรรมดา และพวกลูกเรือ แล้วก็เริ่มเห็นพวกสต๊าฟแหละมั๊ง จำไมได้ สื่อเริ่มเคลื่อนไหว แล้วโดยไม่คาดคิดทุกคนก็

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เท่านั้นแหละค่ะ ระเบียบและแถวที่จัดไว้ แตกฮือ คนข้างหน้าก็ยืน คนข้างหลังก็ดัน ส่วนตัวเดี๊ยน ด้วยความตื่นเต้นและอยากถ่ายวิดีโอ พอคนหน้าบัง เดี๊ยนเลยต้องยืนด้วย และ ณ โมเมนท์นั้นเอง เดี๊ยนก็เห็นยุนโฮ โอววววว เดินหล่อมาเลย หล่อจริงๆขอบอก ยิ้มด้วย โฮเท่มากกกกก แล้วไฟจากกล้องของสื่อสาดเข้าหน้า แหม ขาวเจิดเชออออ แต่ไม่ได้ค่ะ เพราะกูชอบแจ พยามหาแจค่ะ แต่หาไม่เจอ คนต่อมาคือเซียะอ่ะที่เห็นชัดๆ ใส่แว่น ก็หล่ออยู่ดีอ่ะ แล้วก็มองอะไรไม่ทันแล้ว คลื่นมนุษย์ล้นหลาม กูเลยพยามวิ่งตามฝูงชนที่กรูกันไปที่รถที่จอดอยู่ด้านนอก แต่กรูติดอยู่ตรงประตูอ่ะ ออกไปไม่ได้ พอคนเริ่มซา เพื่อนสาวเลยชวนวิ่งไปดักข้างหน้า รถก็วิ่งผ่านไป ไม่ทันมองเหมือนกันว่าใครเปนใคร (แต่เหมือนจะเห็นมิกอยู่ในรถเลย คิดไปเองป่าวไม่รู้)

นั่นแหละพอรถผ่านไปหมดแล้ว เลยยืนพักสงบสติอารมณ์ก่อน แล้วก็เอาคลิปที่ถ่ายไว้มาดู ชื่นชมผลงาน ดูซ้ำไปซ้ำมา ก็ปรากฎว่า คลิปกู ถ่ายติดแจด้วยยยยยยยยยยยยยย โฮกกกกกก ตอนนั้นดีใจกรี๊ดเลย ถึงจะเห็นไม่ชัดเท่ายุนก็เหอะ แต่ก็ติด อย่างน้อย มองตัวจริงไม่ทัน แต่กล้องยังถ่ายไว้ทัน ดีใจมาก แจเท๊เท่ เอาหมวกปิดหน้า ใส่ชุดดำ โว๊วววว แล้วพอมาดูอีกที เฮ้ยยยยยยยยยย กูถ่ายติดทุกคนเลย โว๊ววววววว แต่มันไวมากอ่ะ แต่ก็ดีใจ (และ ณ จุดนั้น อีชบาแก้วที่อ้างตัวว่าไม่ได้มารับดงบัง ก็วิ่งตามรถของพวกเค้าด้วย แหม อีเวรนี่ กูเห็นนะ)

หลังจากตื่นเต้นตกใจกันแล้ว ก็เลยไปคุยกะน้องๆ (ได้เพื่อนใหม่จากที่แอร์พอร์ทอืก 2 คนด้วย) ว่าจะเอายังไงกันดี ก็คิดไรไม่ออก แต่มีข่าวลือว่า ดงบังจะไปสยาม ประกอบกับ น้องคนนึงก็จะไปสยามอยู่แล้ว พวกเราทั้งหมด เลยนั่งแท็กซี่ไปสยามกัน ไปถึงนั่นประมาณเกือบบ่าย 3 เลยแยกย้ายกันไปหาไรกิน เดินเล่น แล้วเดี๋ยว 6 โมงกลับมาเจอกัน (กูตกลงปลงใจแล้ว ว่าจะไปตามที่ seed ตามแผนของน้องๆ ด้วย) กูเลยเลยชิวอยู่แถวนั้นนานพอควร

พอ 6 โมง เลยโทรหาน้องๆ มาเจอกันที่พารากอน แต่กว่าจะเดินมาเจอ กว่าจะนั่งเมาท์กันจบ เวลาก็ล่วงเลยไปแล้ว (อดดูรีโมทคอนโทรลอ่า เสียดาย) กว่าจะออกเดินทางจริง ก็นานอยู่ ทุ่มนึงได้มั๊ง เดินออกไป จะเรียกแท็กซี่ไป seed แต่ว่า มันรถติดมาก และไม่มีแท็กซี่เลย เอาค่ะ ไม่เปนไร ค่อยๆเดินก็ได้ เพื่อผู้ชาย เดินนิดหน่อย พวกเราทำได้อยุ่แล้วนี่คะ

...ค่อยๆเดิน ค่อยๆเดิน ค่อยๆเดิน...

ห่ารากกกกกกกกค่ะ เดินมาจนถึงประตูน้ำ!!! พารากอน-ประตูน้ำ อึดได้อีก (เพื่อผู้ชาย ท่องไว้)เพราะไม่มีแท็กซี่เลย มีมันก็ไม่ยอมรับ เรียกได้คันนึงตรงประตูน้ำโน่น จำเวลาไม่ได้ แต่ก็ประมาณเกือบ 2 ทุ่มมั๊ง
จากนั้นก็บึ่งแท็กซี่ไปถึงตึก อสมท. ซึ่งความจริงตอนนี้ดงบังต้องไปสัมภาษณ์ฮอทเวฟก่อน (2 ทุ่ม 40) ที่ตึกแกรมมี่ แล้วค่อยมาซี๊ด กะว่า ซี๊ดแม่งคนน้อยแหงๆ แต่ปรากฎว่าป่าวเลย คนเยอะอ่ะ ไปถึงก็ยืนรออยุ่ข้างนอก กะว่า ถ้าดงบังมา พวกฉันต้องได้เจอเห็นชัดๆแน่ๆ แล้วข้างในก็คนเยอะด้วย เลยยืนข้างนอก รอเวลา นั่งคุย นั่งฟังฮอทเวฟ พอเกือบ 3 ทุ่ม ดงบังก็เริ่มให้สัมภาษณ์ (ที่ฮอทเวฟ) น่ารักดี แต่สั้นไปหน่อย พอฮอทเวฟจบ ที่นี่ก็เริ่มจัดระเบียบกันอีกครั้ง โดยพี่สต๊าฟ ไซโคทุกคนบอกว่า วันนี้เหตุการณ์ที่แอร์พอร์ทเลวร้ายมาก ทุกคนได้แผล มิกกี้โดนช่วนและร้องไห้ เซียะล้ม มินโดนผลัก แจไม่สบาย ยุนโกรธ ฯลฯ อะไรก็ไม่รู้แหละ ทุกคนเลยเจื่อนเลย เค้าเลยบอกว่าให้เราอยุ่ในความสงบ ไม่งั้น ดงบังก็จะไม่ออกมาให้เห็น แต่วิธีการนี้ได้ผลชะงัด ทุกคนยอมนั่งดีๆ (แต่ดันให้ไปยัดกันอยู่ข้างในทั้งหมด อึดอัดนะ แต่ก็เอาเหอะ) เบียดกันเกือบตายเลยทีเดียว คนก็ทยอยมาเรื่อยๆ มีคนเห็นแก่ตัวบ้าง เช่นพวกที่ไม่ยอมนั่ง แต่ช่างเหอะ ไม่พูดถึงดีกว่า เสียเวลา

พอใกล้ๆเวลา พี่สต๊าฟก็เตี๊ยมๆให้พูดอะไรซักอย่างนี่แหละ จำไม่ได้ แล้วก็ให้ร้องแฮปปี้เบิ๊ดเดย์ให้มิกกี้ แล้วก็ให้ทำตัวเรียบร้อย เพราะทางเกาหลีจะเข้ามาตรวจ เปนเวลาพอสมควรเลยแหละ

แต่ในที่สุด ดงบังก็มา!!!!!

แต่ว่า เดินเร็วเหลือเกินเหอะ และด้วยความบ้าของกู มัวแต่อัดวิดีโอ เลยลืมมองตัวจริงเค้าไปเลย แจเดินมาคนแรกเลยด้วยอ่า โฮกกกกกก รู้สึกตัวอีกที ก็เห็นแต่หลังแล้ว แต่เด็กๆก็สปิริตแรงนะ ขนาดเค้าเดินเร็วและการ์ดคุมสุดริด ก็ยังร้องเพลงจนจบ จนพวกเค้าเข้าไปในห้องเลยนี่แหละ

เมื่อทุกคนทำตัวดี และขอโทษเค้า ก็เลยได้ข่าวมาว่า เค้าไม่โกรธแล้ว แล้วเราก็เรียบร้อย เพราะงั้นเดี๋ยวขากลับ เค้าจะเดินช้าๆ เดินโชว์ตัวให้ทุกคนได้เห็นชัดๆด้วย โอ้ววววววแม่เจ้า น้ำตากูพาลจะไหล เออ กูขอเห๊อะ วันนี้ยังไมได้เห็นแจจุงชัดๆเลย ขอเต็มตาทีนึง แต่ไอ้กล้องเวร เม็มเต็ม เสือกมีแต่รูปพี่กู ที่ห้ามกูลบ กูเลยไม่ได้ถ่ายวิดีโอเลย เลยจะถ่ายรูปแทน เลือกแฟลชอยู่หลายอัน แต่ข้างในเปนไฟเหลือง เลยเลือกไม่เปิดแฟลชดีกว่า เพราะแสงสวย แต่ถ้ามือสั่น ก็คือจบ ดงบังก็สัมภาษณ์ซี๊ดไป นานเชียะ แจจุงตอบแล้วด้วย ดีใจจัง เออ นั่นแหละ ก็รอ จนในที่สุด พวกเค้าก็ลงมา

แล้วพอเค้าเดินช้าๆให้เห็นเท่านั้นแหละ โฮกกกกกกก ทุกคนเสียสติ กรี๊ดดดดดเลย กูด้วย โค๊ดที่เตรียมจะพูดแม่งลืมหมด กูขนาดว่าโตแล้ว ยังกรี๊ดแบบเสียสติ เสียคนกันเลยทีเดียว คนที่เดินออกมาคนแรกคือยุน หล่อได้อีก พยามถ่ายรูปละ แต่มือไม้สั่นมาก ถ่ายมามัวจนเปนรูปถ่ายวิญญาณเลยทีเดียว คนที่ 2 คือน้องมิน ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเยอะเลย สูงด้วย ชุดขาวเจิดมาก

คนที่ 3 แจจุงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงของเจ้ โอวววววววววววววววววววววววววววววว งามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม งามเหนือใดจะปานนนนนนนนนนนน งามมาก ถึงจะเดินไว และดูเขิน แต่ก็น่าร๊ากกกกก โคตรหล่อ หน้าขาว ปากแดง ตาโต ว๊อยยยยยยยยย (ตรงนี้แหละที่กูกรี๊ดแบบเสียคนเลยทีเดียว กล้องถ่ายไม่ได้ กูไม่สนละ ขอกูดูแจให้เต็มตาเหอะ)

คนต่อไปคือเซียะ ที่ไม่ทันมอง (เหอๆๆๆโทดนะน้อง ก็ดันมาเดินหลังแจอ่ะ พี่กะลังเสียสติ เลยไม่ทันสังเกต) และคนสุดท้าย คือมิกได้ใจมาก เดินยิ้มแย้มออกมาเลย เพราะมิกคือคนที่เจอหนักที่สุดของวันนี้ แต่กลับเดินยิ้มแย้มออกมา ดีใจมากๆ แปลว่าเค้าหายโกรธ น่ารักที่สุด โอยยยยยย อิ่มใจ เปนบ้า ตอนนั้นแม่งสุขใจสุดๆ (แต่แอบเซ็งที่เก็บภาพไว้ไม่ทัน)

หลังจากนั้นก็พากันกลับบ้าน ตอนนั้นเปนเวลาเท่าไหร่ไม่ทราบได้ ประมาณ 4-5 ทุ่มนี่แหละ แต่ฉันยังแร่ดอยู่เลย กว่าจะไปถึงรถใต้ดิน รถไฟฟ้า โห ดึกโคตร กลับบ้านมาก็เที่ยงคืนแล้วมั๊ง ไม่ยอมนอน ดูไฟว์ไลฟ์ที่มีข่าวโคมลอยว่าจะมีดงบัง ถ่างตาดูถึงตี 1(และไม่มีไง เวรมาก) อาบน้ำถึงตี 2 และกระแดะออนไลน์ถึงตี 3 กว่าจะได้นอน เหนื่อย แต่สุขใจมากๆ

จบวันที่ 1 ยาวสะใจ (และเป็นวันที่ประทับใจ สนุกและเหนื่อยที่สุด แต่คุ้มจริงๆ )เดี๋ยวว่างๆจะมาอัพเรื่องของวันที่ 2 และ 3 ต่อ

มาต่อละเค่อะ

วันศุกร์ที่ 16/6/06

วันนี้วันที่ 2 ที่ทงบังอยู่ในประเทศไทย และจะไปงานแชนแนลวี แน่นอนว่าเดี๊ยนไม่มีบัตรเข้างาน แต่ไม่เปนไร ยังไงก็จะไปกระแดะดูพรมแดงด้วยใจฮึกเหิม เช้าก็ไปเรียนปกติ ซึ่งเรียนแค่ 1 ชม.เท่านั้น เปนการเสียเวลาที่สุด แถมง่วงจนเกินจะทน เพราะนอนตี 3 มาร่วมอาทิตย์นึงแล้ว แต่เอาเหอะ พอเรียนเสร็จ ก็ลงมานั่งกินข้าว เมาท์กะเพื่อนฝูง วันนี้มีเพื่อนสาวจะร่วมก๊วนไปงานวีด้วยกันหลายคนทีเดียว เนื่องจาก พอได้ฟังเหตุการณ์เมื่อวานที่ซี๊ดที่เดี๊ยนไปเจอมา เพื่อนฝูงถึงกับกรี๊ด จึงเกิดอยากตามศิลปิน อยากเจอทงบังมั่ง จึงขอติดตามไปด้วย ไม่ว่ากันค่ะ ไปเยอะยิ่งสนุกสนาน จึงพร้อมใจกันโดดเรียนคาบบ่าย (อนาคตของชาติ โดดเรียนเพื่อไปตามผู้ชาย เจริญมากๆ)

พอบ่าย 2 ก็เริ่มออกจากคณะกัน ซึ่งแม่งสวนลุมนั้นใกล้เหี้ยๆค่ะ แป๊บเดียวถึง ไปถึงก็พยามมองหากองทัพเสื้อแดงเลย เค้าอยู่ตรงไหนกัน ฉันก็จะอยู่ตรงนั้นแหละ

ตอนแรกไปยืนอยู่ด้านหลังฮอลล์ นั่งเล่น เมาท์ รอเวลาไปเรื่อย แล้วก็มีเพื่อนฝูงของคนโน้นคนนี้ค่อยๆทยอยกันมา (มากันเยอะเชอออ แต่ทุกคนล้วนไม่มีบัตรเข้างาน ขำดี) แต่พอเห็นคนเริ่มน้อยๆลง เลยเกิดสงสัย เลยเดินไปดูกัน ก็พบว่า คนเค้าไปยืนรอเข้าฮอลล์กันบ้างแล้ว (พวกมีบัตร) ส่วนเราก็เดินไปจนถึงด้านหน้าฮอลล์ ตรงที่จะมีพรมแดง และปักหลักกันอยู่ที่นั่น นานสองนานนนนนนนนน เลยทีเดียว

ไม่รู้กี่โมงแหละ ประมาณว่าเย็นแล้ว (งานควรจะเริ่มแล้วด้วยจริงๆ) อารมณ์ว่ายืนกันนานมากกกกก คนก็เยอะมากแล้วด้วย ก็มีการ์ดมาไล่ ให้ไปยืนอีกฝั่งนึงของถนน ห่ารากค่ะ ไกลโคตร แถมพูดจากะพวกเรายังกะไล่หมูไล่หมา ก็เลยไปยืนออกันตรงนั้น เบียดแทบตาย อึดอัด ฉันและเพื่อนสาวบางส่วนเลยทำเก๋ แยกตัวออกมา ไปเดินหาที่ยืนใหม่ เอาที่การ์ดมันจะไม่มาไล่ ก็เลยไปยืนแถวๆรถที่จอดด้านข้าง นั่งๆยืนๆอยู่ซักพัก กรูก็รู้สึกว่า ถ้าอยู่ตรงนี้ เกิดเค้าเข้ามาพรมแดงจริงๆ คงมองไม่เห็นแน่ เด็กๆบอกว่าจะได้เห็นรถก่อนใครไง แต่กรูคิดว่า เห็นรถมันไม่สะใจอ่ะ อยากเห็นเค้าเดินพรมแดง ก็เลยชวนติมนไปเดิน survey แถวฝั่งตรงข้ามกัน เพราะเห็นว่าเปนที่ๆคนยืนกันอยุ่เยอะแล้วการ์ดไม่มาไล่ (จริงๆแล้วมันเปนที่ของพวก vip อ่ะนะ ก็ไปยืนเนียนๆ) ได้ฟังเรื่องบัตรเหลือของคนแถวนั้นแล้วปวดใจ กูอยากเข้างานแทบตาย ไม่มีบัตร ยืนอยู่หลังมัน แต่พวกนี้บัตรเหลือ เลยกะจะเอาไปให้ผู้ชายหล่อๆ ใครก็ได้ที่อยากเข้างาน เวรจริงๆ เอาเหอะ

พอสำเหนียกตัวได้ว่าไม่ใช่ที่ของเรา ก็เลยไปหาที่ยืนใหม่ และเหมาะเหม็งที่สุด ถูกใจมาก ยืนตรงที่จอดรถ ตรงข้ามกะฮอลล์พอดี ถึงมันอยู่มุมไกล แต่กล้องซูมได้ ยังไงก็ถ่ายเห็น แถมไม่ต้องยืนเบียดกะคนอื่นๆ เลยเรียกเพื่อนสาวทั้งหมดมาปักหลักกันตรงนี้

ซักพักก็เริ่มมีศิลปินทยอยมา แล้วเวรมากคะ เด็กกรี๊ดตลอด กูก็ตกใจ นึกว่าดงบังมาแล้ว แม่ง เด็กเวรแถวนั้น ใครมาก็กรี๊ด ทำเอากูปั่นป่วนหลายที แต่ที่ร้ายที่สุดก็คือ มีรถคันนึงผ่านมา แล้วผู้ชายในรถเสือกใส่ชุดขาว แถมเซ็ทผมตั้งๆ เพื่อนกูเห็นเลยตกใจ นึกว่าดงบังมา เรียกกูใหญ่เชียะ กูก็ตื่นเต้นแทบตาย เถียงกัน กูบอกว่าไม่ใช่หรอก มันก็บอก "กูเห็นยุนโฮอ่ะมึง" ปรากฎว่า พอเดินออกมาจากรถ แม่ง "เหี้ย นั่นมันไอ้ว่าน af 2 ตะหาก"
เฟลกันไปยกใหญ่เลยทีเดียว แม่ง เกือบละ เกือบถ่ายวิดีโอไว้ละ ดีนะยั้งทัน

อ่ะช่างเหอะ แล้วก็มีศิลปินมาอีกไม่มากเท่าไหร่ ฝนก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก และไม่หยุด และกูเปียกหมด และไม่มีที่หลบฝน (ที่ๆหลบได้คือหลังรถตู้ ซึ่งยืนกันอยุ่หลายคนทีเดียว) ของทุกอย่างในกระเป๋าเปียกหมด กล้องฝ้าขึ้น พัดสีตก โทรศัพท์เปียก กางเกงในแฉะ หัวเปียก ฯลฯ เวรที่สุดเท่าที่จะเวรได้น่ะ แถมพ่อยังด่าอีก เพราะยังกลับบ้านไมได้ และดันให้พ่อรออยู่โลตัส ตอนนั้นก็เย็นแล้วด้วย รู้แน่ๆแล้วว่ายังไงดงบังก็คงไม่ออกมาเดินพรมแดงเปียกๆนี่แน่ แถมเด็กก็ไปออกันตรงฮอลล์ แต่ไม่ได้เข้าไปหรอกนะ โดนการ์ดไล่เหมือนหมูเหมือนหมา น้ำก็ท่วม สรุป ต้องรอจนกว่าจะฝนซา ถึงจะค่อยๆเดินลัดไปหาทางออกได้ ทุลักทุเลที่สุด

สรุป วันที่ 2 จบไปอย่างเฟลๆ และไม่ได้เจอทงบังซักแอะเดียว พรมแดงก็ล่ม งานก็ไมได้เข้าไปดู ตากฝนฟรีๆ กลับมาถึงบ้านก็ดึก แถมยังโดนคนที่บ้านด่าอีก เรื่องหยุมหยิมน่ะ กางเกงแฉะ ผื่นก็ขึ้น เจ็บคอด้วย (เพื่อนสาวถึงกับตัดพ้อว่า "ตากฝนเพื่อคนที่ไม่ได้รัก เฮียร์ได้อีกนะคะวันนี้" ฮ่าๆๆๆ )

ปล1.มาทราบทีหลังว่า ทงบังเดินเข้างานไปทางประตูหลังค่ะ (เป็นที่ๆพอเรามาถึงก็ไปนั่งอยุ่แถวนั้นอ่ะ ไม่น่ากระแดะมาหน้าฮอลล์เลยกู) ซึ่งมีคนบอกว่า ด้านหลังคนน้อย เลยได้เห็นชัด เวรจริงๆ เสียดายอ่ะ (เค้าบอกว่าวันนี้แจจุงไม่ยิ้มเลย เพิ่งจะยิ้มออกก็ตอนขึ้นแสดงบนเวทีแล้ว เอาเหอะ)

ปล2. ใครอยากทราบรายละเอียดความเฮียร์ของการจัดงาน (ซึ่งเดี๊ยนไม่ได้ mention เพราะแค่นี้ก็พล่ามมาเยอะพอละ) สามารถติดตามได้จาก กระทู้ของเพื่อนสาว ในเว็บพันธ์ทิพย์ http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4461651/A4461651.html

เอาล่ะ ในที่สุด Part3 ก็มาแล้ว จะได้จบซะที มหากาพย์เรื่องนี้ ยาวไม่ไหวละ

วันเสาร์ที่ 17/6/06

วันนี้เป็นวันสุดท้าย ที่ทงบังจะอยู่ในเมืองไทย ในผืนแผ่นดินเดียวกะเรา เค้าจะกลับกันแล้ว รู้สึกใจหายแว๊บบบบบอย่าบอกไม่ถูก แต่ไอ้คิดจะไปส่งแอร์พอร์ท ก็เกินไป ความคิดไม่ได้อยู่ในหัวแม้แต่นิด เลยคิดว่า แค่ไปขอไปดูหน้าพวกน้องๆที่ตึกแกรมมี่หน่อยละกัน เพราะวันนี้มีงานมีทแอนด์กรี๊ท (ที่กรูไม่ได้อ่ะนะ เหอะ) แล้วก็คิดเผื่อๆฝันๆไปว่า เผื่อมีคนสละสิทธิ์ เค้าอาจจะจับฉลากใหม่ และกรูอาจได้ก็ได้ ก็เลยจะไปตึกแกรมมี่ แต่ด้วยความที่เอาแต่ตามผู้ชายมาเต็มๆ 2 วัน แล้วเมื่อวานก็ทะเลาะกะพ่อกะแม่ ถ้าขืนบอกว่าจะไปตามผู้ชายอีก คงจะโดนด่ามิใช่น้อย กำลังหาทางจะออกไปโดยไม่โดนด่าอยู่พอดี แล้วก็มีน้องคนนึง โทรมาบอกว่า วันนี้ให้ไปเอาซีดีที่ตึกได้เลย ของมาแล้ว กูเลยมีข้ออ้างละ ก็บอกพ่อไปว่า จะไปเอาของที่ตึกแกรมมี่ แต่ถ้าจะรอออกพร้อมพ่ออ่ะนะ คือวันนี้พ่อมีสังสรรค์ แต่พ่อจะออกจากบ้านตั้ง 3 โมง สรุป กูก็วีนๆไป นิสัยไม่ดีจริงๆ เลยทะเลาะกัน และในที่สุด พ่อก็ยอมออกมาส่งกูก่อน ซึ่งกว่าจะออกบ้านก็บ่าย 2 กว่าๆละ แล้วกว่าจะไปถึงตึกแกรมมี่ก็ปาเข้าไปบ่าย 3

ลมแทบจับ เมื่อไปถึง ถามน้อง ได้ความว่า ทงบังขึ้นไปแล้ว กร๊าซซซซซซซซซซ กูพลาดอีกแร้ว และไม่พลาดธรรมดา เพราะน้องบอกว่า เมื่อกี๊นั่งกันเรียบร้อยเหมือนที่ซี๊ด ทงบังเลยเดินโบกไม้โบกมือให้ และแจจุงค่ะ แกเดินเขินค่ะ แต่ก็หันมาโปรยยิ้ม อ๊ากกกกก พลาดอย่างแรงว์ แถม ซีดีที่ว่าจะไปเอา ก็หมดไปแล้ว ต้องไปเอาวันหลังอีก เซ็งสาดดดดด แต่ไหนๆก็มาละ จะกลับก็เสียดาย ก็ฉันยังไมได้เห็นแจที่รักเลย ก็เลยว่าจะอยุ่รอตอนขากลับ แล้วอีกอย่างคือ น้องที่เปนพันธมิตรกัน ได้มีทด้วย เลยรอฟังข่าวดีกว่า ว่าข้างบนเปนยังไง (น่าอิจฉามากมาย ได้มีทกะแจจุงด้วย โอ๊ยยยยย แจน่ารักเหอะ กี๊ดๆๆๆ)

พอทุกคนขึ้นไปจนครบได้มีทหมดละ เราก็รอเวลาที่ทงบังจะลงมา แต่ว่า นานมากแล้ว เย็นแล้ว ก็ยังไม่ลงมาซะที สต๊าฟก็บอกให้นั่งเรียบร้อย แต่ก็มีบางคนที่ไม่ยอมนั่ง และเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวกัน สรุป ผลคือ เค้าให้ทงบังออกทางข้างหลังไปแล้ว (สาดดดดดน่ะ) และอ้างว่า ต้องรีบไปเก็บของที่โรงแรม และรีบไปแอร์พอร์ท เด็กเฟลกันยกใหญ่ กูด้วย เค้าเลยบอกว่า ให้ไปเจอกันที่แอร์พอร์ท ตอน 2 ทุ่มครึ่ง ทงบังจะเช็คอิน และจะขึ้นเครื่องไฟลท์ LH 783 ของ Lufthansa เครื่องออกตอน 5 ทุ่ม 55

ตอนนั้นกูไม่คิดอะไรแล้ว คือ แบ่บ "เห้ย 2 วันนี้ กูยังไมได้เจอหน้าที่รักเลย แล้วจะให้กลับไปเฉยๆได้ยังไง" สมองไม่สั่งการ แต่ใจสั่งกูให้ไปแอร์พอร์ท (หือ สำนวนลาวได้อีกนะเนี่ย) แล้วน้องอีก 2 คนก็จะไป เลยโทรไปบอกแม่ โดนด่ายกใหญ่ แต่ไม่แคร์แล้ว และพ่อกะพี่กูก็ออกไปสังสรรค์ คงดึกกว่าจะกลับ แค่ 2 ทุ่มครึ่งเอ๊ง คงไม่เปนไร ความแรดมันพาไปน่ะ

หลังจากนั้นก็ไปชิวกันอยู่ที่เมโทรมอลล์ตรงรถใต้ดิน ไปนั่งกินข้าวร้านพรานทะเล (ไม่ค่อยอร่อยอ่ะ) แล้วก็นั่งเมาท์กัน หลังจากนั้นก็ขึ้นรถไฟฟ้า ไปถึงหมอชิตประมาณ ทุ่มครึ่ง แต่แม่โทรมาส่งข่าวว่า ตรงนั้นรถติดมากกกกกก เพราะมีงานในหลวงที่เมืองทองงะ มีพลุ คนแห่กันไปเต็ม พวกกูก็ อ้าว เวรล่ะ รถติดด้วย

กว่าจะเรียกแท็กซี่ได้คือ นานมาก เดินไปเรื่อยๆ มาได้คันนึงตอนเกือบ 2 ทุ่มละ อีลุงนี่บอกว่าจะมาจอดนอน เลยขอร้องแกมบังคับ ให้ช่วยไปส่งหน่อย แล้วลุงนี่ฟรีคมาก บอกให้ขึ้นโทลเวย์ ก็ไม่ขึ้น บอกให้ไปทางนี้ ก็ไม่ไป บอกให้ไประหว่างประเทศ เสือกจอดให้ลงตรงในประเทศ แล้วตอนนั้นมัน 2 ทุ่มครึ่งแล้ว วิ่งกันตับแล่บข้ามไปฝั่งระหว่างประเทศ

หลังจากมาถึง ter 2 เดินหาแถวที่เช็คอิน ก็เห็นว่ามีคนมาเยอะพอสมควร แต่ไม่มากเท่าไหร่ ก็เลยไปหาที่นั่งที่ยืน เรื่อยเปื่อยไป ตอนแรกยืนฝั่งประตู แต่พอเห็นว่า business class ของ lufthansa มันเช็คอินใกล้อีกฝั่งนึงมากกว่า แล้วคนส่วนมากก็อยู่ฝั่งนั้น เลยย้ายแอสไปฝั่งนู้น คนเยอะ ไม่ค่อยมีที่ยืน แถมสามทุ่มกว่าแล้ว ยังไม่มีเงาหัวการ์ด สต๊าฟเกาหลี หรือทงบังโผล่มาซักคน ตอนนี้คนเริ่มมาเยอะละ พวกสต๊าฟบอร์ด เลยมาจัดระเบียบ ก็ให้นั่งกัน แล้วคือ ตรงที่เดี๊ยนนั่งเนี่ย ถ้าน้องเค้าเดินผ่านจริง คือ เห็นชัดสัดๆ กูก็แบ่บดีใจไปมากมาย แต่อีพวกคนที่ยืนฝั่งประตู แม่งไม่ยอมนั่งกัน แล้วพอประมาณ 4 ทุ่มมั๊ง สต๊าฟเกาหลีมาตรวจความเรียบร้อย เห็นแบบนี้ เค้าก็บอกว่าอยากให้นั่งรวมกันฝั่งเดียว(ฝั่งเข้าเกท) แต่อีพวกนั้นไม่ยอม เวรค่ะ หลังจากนั้นรถตู้ของทงบังเลยขับออกไป และข่าวออกมาว่า เค้าจะไม่เดินผ่านให้เห็นแล้ว เค้าจะไปเข้าทางวีไอพีแทน (ทั้งๆที่จริงๆ น้องๆอยากมาลาแฟนๆชาวไทยด้วยตัวเอง โฮก น่ารัก)

พอข่าวออกมางี้ กูเฟลเลย แต่โมโหมากกว่า น้องที่มาด้วยกันนี่เกือบร้องไห้เลย คือกูโมโหพวกที่ไม่ยอมนั่ง ก็เดินหงุดหงิดไปตลอด หลายคนกลับบ้าน แต่หลายคนยังไม่ยอมกลับ คือไม่อยากจะเชื่อ ว่ามันจะจบกันง่ายๆอย่างงี้ ก็เลยมีหลายคนที่เดินเปะปะอยู่ในแอร์พอร์ท รวมทั้งกูด้วย พยามสืบข่าว(จากคนอื่นๆที่มีสายในแอร์พอร์ท) แต่พอเห็นว่า เฮ้ย มันซักพักแล้วนะ ไม่เห็นได้ข่าวอะไรเลย เลยตกลงใจว่าจะกลับก็ได้ เพราะแม่ก็โทรมาจิกยิกๆๆๆ ก็ว่าจะเดินไปห้องน้ำ แล้วทันใดนั้น ก็มีเด็ก 2 คนวิ่งหน้าตื่นผ่านหน้ากูไป น้อง 2 คนนั้นกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ กูเลยเอะใจว่า แม่งต้องได้ข่าวอะไรแน่ๆ กูเลยวิ่งตามไป เยี่ยวเยิ่วนี่ไม่ต้องแล้ว อั้นได้ค่ะ

ก็วิ่งไปยืนตรงประตู จัดแถวกันอย่างเริ่ด แล้วดิฉันก็อยู่ซะหน้าสุดเลย สะใจมาก มีเด็กพยามมาดัน แต่กูก็ดันกลับไป และบอกให้พวกมันมีสติหน่อย มันเลยหยุดบ้าได้ และด้วยความตื่นเต้นจัดๆ ไม่อยากเชือ่เลยว่าจะอยู่หน้าขนาดนี้ ยังฟรีคอยู่เลย

ทงบังก็เดินเข้ามาๅ!!!! มีการ์ดประกบพอสมควร แต่ยังมองเห็นหนุ่มๆชัดเจน คนแรกคือมิกกี้ที่เดินยิ้มแป้น ใส่หมวกแดงด้วย น่ารักมาก คนที่ 2 คือน้องมิน หล่อเริ่ด ยิ้มเห็นฟันด้วย

และคนที่ 3 แจจุงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสียสติค่ะ แต่แจไม่ยิ้ม และใส่หมวกปิดหน้า เดินก้มๆ เหมือนขามาแหละ แต่แต่งตัวเท่มาก หน้าขาวเริ่ดจริงๆ กูแบ่บ สติหลุดไปแล้ว

หลังจากแจก็เห็นยุนโฮเลย หล่อมาเหมือนเดิม เดินยิ้มเข้ามา (แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่เห็นเซียะวะ แต่ก็ไม่มีเวลาจะมาคิด) พอน้องๆเดินผ่านแถวพวกเราไปแล้ว จะไปเดินเข้าตรงที่เช็คอิน คนที่ยืนอยู่แถบๆเดี๊ยนเลยวิ่งตามกันอย่างบ้าคลั่ง รวมถึงเดี๊ยนด้วย คือแบ่บ วิ่งตามแจจุงเลย ไม่สนใครแล้ว แจเข้าไปเดินข้างใน กูก็วิ่งตามประกบ เกาะอยู่ที่รั้ว แล้วพอดีมีคนเรียก "แจจุง" (อีเวรนี่ กูกะลังจะเรียกเลย ดันมาเรียกตัดหน้าฉันไป) แจก็หันมา ยิ้มนิดๆ แล้วโบกมือ (อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก) ถึงหมวกจะปิดตาอยู่ แต่ก็รู้ว่าหล่อมาก ใจละลาย น่ารักมากๆเลยอ่ะ กูก็กรี๊ดเลย แล้วก็พยามตาม แต่มันเข้าไปในรั้วไม่ได้ จะวิ่งไปดักอีกฝั่งนึงก็ไม่ทัน เลยได้แต่เกาะรั้วอยู่ตรงนี้ มองตามหลังพวกเค้าที่เดินเร็วโคตรๆไปอีกฝั่ง

พอไปฝั่งนู้น กูก็ไม่เห็นเหตุการณ์ละ รู้แต่ว่า คนเยอะมาก ไปออกันอยู่ แล้วกรี๊ดกันตลอด สงสยัมากเลยว่ากรี๊ดอะไรกันนักหนา แล้วพอทงบังเข้าเกทไปแล้ว คนก็เริ่มซาลง แต่ก็มีเยอะพวกที่ยังพยามมองผ่านช่องประตูตรงนั้นเข้าไป เพราะมันมองเห็นข้างในได้นิดหน่อย

กูเลยเดินไปดูตรงนั้นมั่ง แต่มองไม่เห็นอ่ะ พอเหตุการ์เริ่มซา ว่าจะกลับบ้าน ก็ได้คุยกะคนแถวนั้น เค้าบอกว่า "ทงบังโดนทึ้งอีกแล้ว" แล้วสีหน้าแย่มาก ทุกคน โดยเฉพาะแจที่ไม่สบาย มีข่าวว่าร้องไห้ เอามือปิดปากแบ่บไม่ไหวแล้ว ส่วนมิกโดนข่วนหน้า ฯลฯ คือเลวร้ายกว่าวันมาอีก แล้วเค้าก็บอกว่า จะไม่กลับมาไทยอีกแล้ว!!

เสียศูนย์เลยค่ะ ได้ฟังแบบนั้น แทนที่จะดีใจ ดันเสียใจมากกว่า เค้าอุตส่าห์ยอมออกมาเดินเข้าทางปกติ เพื่อจะลาแฟนๆ แต่ดันมีคนไปทึ้งอีกแล้ว เค้าอุตส่าห์หายโกรธแล้ว แล้วคราวนี้จะไปขอโทษเค้าได้ยังไง เครียดเลยนะตอนนั้น เด็กแถวนั้นพอได้ข่าวก็ร้องไห้กันระงม พี่สต๊าฟบอดถึงกะจะไปเอาเรื่องอีคนที่ไปทำทงบังเจ็บ คือ เหตุการณ์วุ่นวายร้ายแรงมาก ประมาณ 5 ทุ่ม หลังจากนั้นจึงกลับบ้านไปด้วยความเหนื่อยกาย และไม่สบายใจเปนที่สุด มีเด็กๆโทรมาเช็คข่าวกันเปนระยะๆ กว่าจะถึงบ้านก็เที่ยงคืนกว่า กว่าจะได้นอนอีก เหนื่อยมาก สภาพจิตใจก็ย่ำแย่ สรุปคือ 3 วันที่ไปตาม เกือบจะเพอร์เฟค แต่มาตายตอนจบ
..........
.........
........
.......
......
.....

....

...

..

.

มันก็คงจะเปนอย่างงั้นน่ะแหละ แต่เผอิญว่า ไอ้เรื่องที่ว่ามาทั้งหมดน่ะ ทั้งทงบังเกลียดเมืองไทย จะไม่กลับมาแล้ว แจจุงอ้วก มิกโดนข่วน ยุนเป็นแผล คอนจะไม่มีอีกแล้ว แฟนคลับไทยโดนแบน ฯลฯ ทั้งหมดน่ะ มันเปนแค่ข่าวโคมลอย ที่มีคนปล่อยออกมาเพื่อทำให้แฟนคัลบฟรีคแตกกันเท่านั้นเอง ความจริงคือ ไม่มีอะไร อาจจะโดนทึ้งจริง แต่ไม่เลวร้ายขนาดนั้น และแจ คนที่เจ๊เปนห่วงที่สุด ควมจริงคือ ไม่ได้อ้วก ไมได้ร้องไห้ และที่เดินปิดปาก มีคนเล่ามาว่า เพราะขำเด็กแถวนั้นตะหาก เลยอมยิ้มแล้วแอบเอามือปิดปาก และแจยังฝากมาบอกเลยว่า ขอบคุณแฟนๆที่ไม่ไปทึ้งเค้า และที่สำคัญ พวกเค้าบอกว่า จะกลับมาไทยอีกแน่นอน ฮิ๊วววว

เฮ้อ สบายใจ ตอนนี้เลยกลับมาดีใจสดใสอีกครั้ง และหลังจากน้องๆกลับไปคราวนี้ รู้เลยว่า รักน้องๆมากกว่าเดิมขึ้นอีกเยอะเลย และจะบอกว่า มาคราวนี้ คนที่ได้ใจเจ๊ไปอันดับ 1 คือยุนเลย ยกให้เลย man of the match มากๆ ตลอดทริป รองมาคือมิก สปิริตแรงกล้าน่ารัก แต่คนที่รักที่สุด ไงก็เปนแจจุงอยู่ดี มาไทยยิ่งเอ๋อได้ใจ โว๊ยยยยยย ตอนนี้คือคิดถึงน้องๆมาก รอวันที่น้องจะกลับมาไทยอีก (ข่าวว่าจะมาคอนเดือน กันยา ถ้าข่าวเปนจริง รอเก็บตังค์ได้เลยพี่น้อง)

แล้วเจอกันอีกนะเคอะ แจจุง

ปล. อย่าลืมติดตามดูรายการที่น้องๆไปออกกันล่ะ ช่วงมาไทยเนี่ยเยอะเชียะ น่ารักมาก รักที่สุด
ปล2. แจมาไทย อยากขี่ช้าง แต่ยังไมได้ขี่ ขอบอกว่า "มาขี่พี่ก่อนก็ได้นะน้อง ฮิ๊วววว" ถ้ารู้อย่างงี้น้า บอกแจไปดีกว่า ว่า "ไม่ต้องขี่ช้างหรอก มาขี่เจ๊เหอะ" เหอๆๆ แต่ไม่เปนไร พลาดไปแล้ว ไว้คราวหน้า กูจะบอกแจหยั่งงี้จริงๆ สัญญา