.:Bitchfit Auntie,,Bitchy Sugarmama of KJJ:.

เอ็นทรี่นี้ "แรด" จ่ะ

---------------------------------------------------------------------- 

เห็นชื่อเรื่องแบบนี้ รู้ได้เลยว่า เอ็นทรี่นี้ ประสาทแดกแน่นอน

ใครรอดูรูปดงบังชินกิ ณ งานแถลงข่าว ไปดูได้ที่ เอ็นทรี่ที่แล้ว นะ

ลงแล้ว มันห่วย แต่ก็ดูเหอะ 

ใครไม่อยากอ่าน เรื่องเพ้อๆ ก็ปิดไปได้เลย ต่อไปนี้ กรูจะเพ้อแล้ว

*****************************

ตอนนี้ ฉันกำลัง lovesick แบบหนักหน่วง

เรื่องมันเกิดขึ้น ก็เพราะการไปทำงานเนี่ยแหละ ถ้าอยู่บ้านๆเฉยๆ ก็คงไมได้เจอ

เกหลอด เริ่มทำงานมาแล้ว 5 อาทิด

ตกหลุมรักทั้งสิ้น 1 ครั้งถ้วน

พยามจิกทั้งสิ้น นับครั้งไม่ถ้วน

โดนเกลียด โดนเมิน นับครั้งไม่ถ้วน

นกแดก & อกหัก 1 ครั้งถ้วน

เค้าคนนี้คือใคร ฉันเองก็ไม่รู้จัก แต่ปิ๊งมันตั้งแต่วันแรกที่ไปทำงาน ฮ่าๆ แรดเนอะ เจอกันที่เต๊นกินข้าวหน้ามหาลัยชือ่ดังย่านอโศก

เค้านั่งโต๊ะเยื้องๆกะโต๊ะของกลุ่มฉันและเพื่อนรว่มงาน และเรามักจะนั่งที่เดิมทุกวันๆๆๆ

รูปพรรณสันฐาน ผอม ขาว หน้าหวาน ผมบ๊อบ (จุดนี้พีคมากกกกก) ดูติสแดกนิดๆ มากะเพื่อนร่วมติสอีกประมาณ 3 คน ทั้งกลุ่มดูมีคาแรกเตอร์ชัดเจน หยั่งกะเปนศิลปิน เรียกได้ว่า กระแทกตาตั้งแต่แรกพบ

ปล.ขอเรียกเค้าคนนั้น ว่า "บ๊อบบี้" ละกันนะ (เนื่องจากเค้าตัดผมบ๊อบ)

ฉันพยามเล็มเค้าทุกครั้งที่มีโอกาส จริงๆก็เจอกันเกือบทุกวัน แต่แรกๆฉันยังไม่ออกอาการ

แต่ไม่รู้มันเริ่มจากตรงไหน ที่ฉันมักจะมองหากลุ่มเค้าทุกครั้งที่มากินข้าวที่นี่

การนั่งมองบ๊อบและกลุ่มเค้า กลายเปนกิจวัตรประจำวันของฉัน ทำให้ฉันอยากไปทำงาน (เน่านะเนี่ย)

วันไหนที่บ๊อบแม่งเหล่มาทางกู กูก็โคตรแฮปปี้เลย (ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันเหล่มาด้วยจุดประสงค์ไรก็เหอะ)

จนกระทั่ง 2-3 อาทิตย์หลังๆ ฉันเริ่มสนิทกับเพื่อนร่วมงานมากขึ้น

และการบอกความลับเล็กๆน้อยๆ คือการแสดงความสนิทสนมของฉัน

ฉันเคยชี้ให้พี่ที่สนิท(ผู้หญิง)ดูบ๊อบแล้วหนนึง แต่เค้าไม่ทันมอง จนหลายวันผ่านไป

มีคนยกประเด็นเรื่องเด็กอีโมขึ้นมาคุย ฉันเลยได้ที เนียนๆพรีเซนต์บ๊อบไปอีก บอกเพื่อนร่วมงานไปว่า

"โต๊ะนั้นไงเด็กอีโม โคตรเท่เลย"

ผลคือ ทั้งวงสนทนา พากันหันไปมองกลุ่มของบ๊อบ แล้วไงล่ะ พวกบ๊อบเค้าก็คงเริ่มตกใจกะกลุ่มของฉัน เพราะเปนกลุ่มใหญ่ แล้วยังเสียงดัง หน้าตาน่ากลัว อีกทั้ง ฉันยังเปนคนที่มองมันอย่างเอาเปนเอาตายมาหลายวันก่อนหน้านั้นแล้ว

บ๊อบคงเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง

จนกระทั่งเมื่ออาทิดที่ผ่านมา

มันเปนอาทิดสุดท้ายของการทำงานกะกลางวันของฉัน ก่อนที่ฉันจะต้องไปทำกะกลางคืนถึง 3 อาทิด นั่นแปลว่า ฉันจะไมได้เจอบ๊อบอีกถึง 3 อาทิด

หัวใจเจ๊แทบจะขาดรอน

แล้วช่วงนี้ เพื่อนก็บิ๊วเรื่องหนุ่มนักดนตรีมาก ทำให้ฉัน โคตรชอบบบบบบบบบบ๊อบเลย (เพราะฉันคิดว่า พวกบ๊อบเหมือนนักดนตรี)

แล้วฉันก็รู้มาว่า กลุ่มของบ๊อบมาจาก บ.ค่ายเพลงชือ่ดังย่านอโศก ข้างตึกของฉัน

โอวพระเจ้า ฉันเลยยิ่งโคตรชอบบบบบบบบบบบบ๊อบเลย เข้าไปอีก

จนเที่ยงวันหนึ่ง ฉันคงออกอาการมากไปหน่อย ประกอบกับ วงสนทนาของฉันและเพื่อนร่วมงาน ยกประเด็นเรื่องหนุ่มโต๊ะบ๊อบเข้ามาพูดอีก เรื่องค่ายเพลงชื่อดัง

ฉันเลยพูดไปกะพวกที่ฉันสนิทว่า ฉันชอบคนผมบ๊อบคนนั้นว่ะ โคตรเท่เลย

เอาแล้วไง กูทำผิดมหันต์

ทุกคนบนโต๊ะ หันไปมองบ๊อบจริงจัง ไม่ใช่มองผ่านๆแบบอาทิดก่อน แต่เปนการมองแบบพินิจพิจารณา

ฉันลืมไป ว่าเพื่อนร่วมงาน เปนผู้ชายซะเยอะ การแสดงออก ก็เลยอักเกรสสิฟ กว่าการนั่งกรี๊ดหนุ่มกะเพื่อนสาวเป็นแน่

ทันทีที่พวกมัน(เพื่อนร่วมงาน)เห็นบ๊อบของฉัน มันก็พูดว่า

"ไม่เหนจะหล่อเลย ไอ้..(ชื่อเพื่อนซึ่งหน้าเหี้ยเหอะ) ยังหล่อกว่าอีก"

แย่แล้วไงกรู พวกบ๊อบก็รู้ด้วยว่าพวกกูเม้าเค้าอยู่

กูเคืองมาก แต่คือ กูก็ผิดเองแหละ ที่บอกความลับกับพวกนั้น

ผลคือ พอกินข้าวเสร็จ บ๊อบรีบลุกหนี เดินอ้อมหลังฉันไป ในขณะที่เพื่อนๆมัน ก็เดินผ่านหน้าฉันตามปกติ

กูว่ามันเริ่มแหม่งๆแล้วไง

กูโดนบ๊อบเกลียดแล้วแน่ๆ

จนมาถึงวันพฤหัส ใจฉันว้าวุ่น ลงไปกินข้าว แล้ววันนี้ก็เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด กว่าจะได้ลงไป บ่ายกว่าได้มั๊ง

ระหว่างกำลังเดินเข้าไปในเต๊น โอ้ว พระช่วย แซ๊ดได้อีก

บ๊อบแดกเสร็จแล้ววววววว  กำลังเดินสวนออกมา แถมพอตอนเดินสวนกะฉัน แม่งเอ๊ย มันรีบก้มหน้าหลบตาเลยด้วย

แต่แหม พูดก็พูดเถอะ หน้ามันพอมองใกล้ๆเนี่ย ทั้งใส ทั้งขาวอมชมพู น่าร๊าก น่ารัก  

แต่ทำไมร้ายกะฉันจังนะ ฮือ

สรุปคือ พวกบ๊อบรีบลงมากินข้าว ก่อนพวกฉันจะลงมา เพื่ออารายยยย ถ้าไม่ใช่เพื่อหลบกูน่ะ ก็ปกติกินเวลาเดียวกันนี่ 

นอยแดกกันไปค่ะ

พอถึงวันศุกร์ จิตใจฉันย่ำแย่มากทีเดียว คิดว่า วันนี้เปนโอกาสเดียวที่จะได้เจอบ๊อบ ถ้าไม่เจอวันนี้ คงต้องรอไปอีก 3 อาทิด โอย แค่คิดก็หดหู่แล้วกู

ปรากดว่า เจอค่ะ แต่ฉันจ้องมันมากไมได้ เด๋วมันกลัวอีก (จิงๆมันก็กลัวอยู่แล้วนี่)

ก็เลยทำเปนฟอร์มๆไม่สนใจ 

เหนบ๊อบยังอยู่ ฉันก็เลยใจชื้น ไปซื้อข้าว ชิวมาก ร้านข้าวก็อยู่แถวโต๊ะมันด้วย

พอจ่ายตังค์เสร็จ กำลังหยิบช้อน รู้สึกทะแม่งๆ เลยหันไปดู

นั่นไงงงงงง เชี่ยยยยยยยย อ้ายห่าเอ๊ยยยยยยยยย แอร๊ยยยยยยยยยย

บ๊อบลุกไปแล้วววววววว ยังกินไม่หมดด้วยนะ

แถมเดินลิ่วนำหน้าเพื่อนมันไปเลย -*-

แซ๊ดสิกู แดกข้าวไม่อร่อยเลย

ก็บ๊อบแม่งจงใจหลบกูชัดๆ โถ่

หลังจากนั้น กูก็รีอาไลซ์ ว่า อันตัวกูน้านนนน "นกแดก"เข้าให้อีกหนแล้ว

เชิงอรรถ นกแดก แปลว่า การจิกไม่สำเร็จ นั่นเอง

เมื่อรู้ตัวว่านกแดกแล้ว ก็ควรจะลืมๆมันไปซะ ไม่เจอตั้ง 3 อาทิด เด่วก็ลืม

แต่ไอ้การจะลืมบ๊อบให้ได้น้าน

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยทีเดียว แค่ผ่านไปแถวอโศก กูก็คิดถึงบ๊อบแล้ว (เว่อจริง)

แค่เห็นหน้าตึกมัน กูก้ใจสั่นไหวแล้ว (เสี่ยวจริง) 

แค่เห็นคนตัดผมบ๊อบเท กูก้พาลคิดถึงบ๊อบอีก เง่ออออออ

แล้วเมื่อคืน ยังเก็บมันมาฝันเฉยเลย (ฝันว่าเปนนักเรียน -*- ยังไงเนี่ย)

ที่ฉันเปนมากมายขนาดนี้ คงเพราะฉันนั้น "ติด ร.วิชาลืม" เป็นแน่

ปล.เปนเพลงลูกทุ่งที่ครีเอทีฟมาก ชอบเนือ้เพลงมากๆจ่ะ ลองดู

วิธีลืมเขา แต่เข้าโรงเรียนที่ไหน
ถึงจะทำใจให้ลืมเขาได้สนิท
ผู้ชายคนหนึ่ง เดินเขามาในชีวิต
สอนวิชารักจนฝังจิต แล้วก็ไปทำทิ้งไป
     
น้ำตาที่ไหลเกิดจากหัวใจที่เหงา
รักเรียนชั่วคราว
ก็สอบผ่านได้โดยง่าย
เมื่อเขาแปรเปลี่ยน บทเรียนวิชาหนึ่งไว้
พอถึงบทตัดเยื่อขาดใย หัวใจกลับไม่แข็งพอ
    
*เขาใช้ความหล่อเป็นสื่อล่อตอบมาตอนรัก
ให้เกรดสูงมาก ยามจากจึงน้ำตาคลอ
สอนวิชารัก วิชาลืมกลับทิ้งติดรอ
ผ่านหลาย พ.ศ.แก้ ร.ไม่ได้เลยเรา

วิธีลืมเขาจะเข้าโรงเรียนที่ไหน
สอบเข้ามหา'ลัยหัวใจยังไม่ลืมเศร้า
แค่ใครสะกิดก็คิดติดตรึงถึงเขา
ใครหนอจะติวช่วยเรา แก้ ร.
สอนวิธีลืม

ตายไปเลยทีเดียว

ควรจบเอ็นทรี่ประสาทแดกนี้ได้แล้ว

แต่ขอลงเพลงนิดนึง (ไม่ใช่เพลงติด ร.น่ะ)

เพลงนี้ชื่อว่า Collide ของ Howie Day ฟังทีไร น้ำตาพาลจะไหลทุกที ไม่ทราบว่าด้วยเหตุใด แปลก็ไม่ค่อยออก ไม่เก็ท แต่ก็นั่นล่ะ ฟังเถอะ